Skompromitowała się Legia, skompromitował się Lech. Dwa zespoły, które ostatnimi czasy zdominowały naszą ligę. Z kolei biedny Ruch jednak dał radę klubowi z Vaduz (pamiętajmy, że to mimo wszystko beniaminek szwajcarskiej Ekstraklasy – drużyna, która mogłaby powalczyć o pierwszą „8” w polskiej lidze), a Zawisza przegrał minimalnie (jednak strzelając szalenie ważnego w kontekście rewanżu gola) z Zulte Varegem. W tym ostatnim przypadku trzeba sobie powiedzieć wprost - jeśli Zulte odpadnie to z nich będą się śmiali w Belgii, to oni się skompromitują. Zawisza może odpaść, nikt nie będzie miał do niego pretensji.
Nie wiem co mam myśleć na temat meczu Legii. W tym sezonie naprawdę miałem spore nadzieje – jak nie na Ligę Mistrzów, to na udaną przygodę z Ligą Europy. Dlaczego? Wiem, że wszyscy już to tego lata powiedzieli, ale ja powtórzę jeszcze raz – nikt ważny tego okienka z Legii nie odszedł, a skład został dodatkowo uzupełniony, to raz. Dwa, że wierzyłem w myśl trenera Berga. Wiosną „Wojskowi” prezentowali się nie najgorzej w ataku, ale przede wszystkim bardzo solidnie wyglądała gra w destrukcji. A to w Europie klucz. Przecież gdyby Mistrzowie Polski nie popełnili durnych, głupich, juniorskich wręcz błędów, wcale nie byliby na straconej pozycji już po 9 minutach rewanżowego meczu z Rumunami. Może i prawię banały, ale taka jest prawda. Hiszpański, ofensywny futbol serwowany nam przez Jana Urbana wychodził naprawdę dobrze w lidze – drużyna zdobywała sporo goli i momentami grała naprawdę przyjemnie dla oka. Na puchary to jednak nie starczało. Momentami mnie to irytowało, ale zimą, po zwolnieniu Urbana, wszyscy powtarzali jak mantrę, że w pucharach pokonaliśmy tylko walijskich pół-amatorów. Niektórzy już chyba nawet zapomnieli jak oni się nazywali. No po prostu, walijscy pół-amatorzy i już! Potem nadeszły cztery remisy z rzędu. Dwa pierwsze przekuły się na awans z Molde, dwa kolejne już nie wystarczyły na pokonanie Steauy. W grupie LE wstydliwy bilans z jednym ledwie zwycięstwem w ostatniej kolejce z Cypryjczykami. Teraz jednak widzę, że Urban musiał krajać jak przysłowiowy krawiec.
Legii jeszcze dużo brakuje do stania się europejskim średniakiem. Oczywiście, nadal wierzę w to, że Berg jakoś to ułoży. Nadal wierzę w to, że to był tylko wypadek przy pracy, ewentualnie zlekceważenie rywala, które nie ma prawa się powtórzyć. Na pewno jednak ten remis jest sporą rysą na wizerunku Norwega. Cały mecz zagubiony, jakby nie docierało do niego, że Mistrzowie Polski właśnie dostają po dupie z irlandzkimi pół-amatorami. Urban odprawiając New Saints z kwitkiem (4:1 w dwumeczu) nie zadowolił warszawskiej publiki. Jego następca już w tej fazie eliminacji musi drżeć o awans. Jak już mówiłem, jest to pewna rysa na jego wizerunku jako trenera, ale jednak może się okazać, że Legia zakupiła świetne auto, które po drodze do raju złapie jakąś bruzdę. Oby się jednak nie okazało, że ta szrama to tylko wstęp przed mocnym dachowaniem.
Ilości rys nie liczy już pewnie Mariusz Rumak. Szkoleniowiec Lecha po raz kolejny kompromituje „Kolejorza” w Europie. AIK, Żalgiris, do tego grona może dołączyć również Nomme Kalju. Trzeba również wspomnieć, że w Pucharze Polski eliminowały go Miedź Legnica, Olimpia Grudziądz czy Wisła Kraków. Zaskoczeniem nie była chyba tylko porażka z tą ostatnią. Rumak w pucharach (niezależnie jakich) gra po prostu nie umie. W lidze w sumie tez nic wybitnego jak na potencjał, którym dysponuje Lech.
Przypomnijmy sobie pokrótce dokonania ekipy z Poznania pod wodzą tego szkoleniowca. Mowa oczywiście o dokonaniach w Europie. Żetysu Tałdykorgan, Xəzər Lənkəran oraz FC Honka. To drużyny, które Rumak wyeliminował. Same ogórki. Zespoły z którymi odpadał, czyli te pokroju AIK czy Żalgirisu (ha!) też przecież potęgami nie są. Gdzie się podziały te czasy(nie tak odległe)? Czasy, kiedy Lech lał Norwegów 6:1, czy Szwajcarów 6:0? Kiedy Wisła goliła Litwinów 7:0 w dwumeczu( Lech z innymi Litwinami przegrał rok temu), kiedy walcząc o Ligę Mistrzów drużyna spod Wawela najpierw objechała spokojnie, bez nerwów Skonto 3:0, a potem bułgarski Liteks (myślę, że poziom Molde) 5:2? A potem po dość słabym drugim meczu, ale jednak minimalnie przegrała 3:2 z Apoelem- późniejszym ćwierćfinalistą Ligi Mistrzów? Gdzie ta Legia, która ograła Spartak 5:4? Kiedyś jadąc do Kazachstanu, Azerbejdżanu, Armenii, Gruzji, czy krajów bałtyckich , nie zastanawialiśmy się, czy, a ile wygramy. Teraz to raczej oni zaczynają tak powoli robić. Od kilku lat, nie potrafimy po prostu kogoś zlać (pomijam dwumecz Legii z Lipawą, który i tak dopiero w Warszawie się rozstrzygnął), a z lepszymi powalczyć jak równy z równym. Przypominam, że kilka lat temu Lech wyszedł z grupy z Manchesterem City, Juventusem i Red Bull Salzburg. Wszystkie te drużyny dziś przejechałyby się po każdym polskim klubie. Jasne, wtedy te ekipy były na innym etapie budowy, ale to jednak były silne zespoły. Naprawdę. Lech parę lat temu był europejskim średniakiem. Dwa razy doszedł do 1/16 finału Pucharu UEFA/ Ligi Europy, miał w swoim składzie naprawdę dobrych piłkarzy jak Stilić za najlepszych czasów w Poznaniu, jak Peszko czy Lewandowski. Kiedy Lech odpadał z Bragą w jego barwach brylowali Artjoms Rudnevs czy Manuel Arboleda (ten ze swoich najlepszych czasów). Teraz w Lechu próżno szukać autentycznych gwiazd, chyba, że za takie uznamy Lovrencsicsa, Hamalainena czy Teodorczyka, którzy poza polską ligą nie są w stanie nic zdziałać. Teraz poznaniacy mają przed sobą rewanż z Estończykami – trener Rumak musi ostro popracować, by swojej czarnej listy nie poszerzyć o zespół, którego największa gwiazda zarabia jakieś dziesięć razy mniej niż niektórzy piłkarze Lecha…
Ale spokojnie, pisząc ten tekst jednocześnie patrzę „jednym okiem” na mecz Podbeskidzie – Pogoń. Komentatorzy właśnie się podniecają bramką Łukasza Zwolińskiego. Wcześniej to samo robili po golu Koniecznego, zachwalali też przyspieszenie Demjana. Ale co z tego? Potem przyjdzie nam się zmierzyć z AIK, Żalgirisem, Karabachem Agdam czy Irtyszem Pawłodar i to oni będą się koniec końców cieszyć.
Gabriel Hawryluk
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz